| » Moje Podole 1930-1945 (2010.06.23 22:52) |
 Książka Moje Podole 1935-1945 "Jerzego Beskiego to przejmujący, dobrze literacko ujęty, dokument epoki. [...] Są w tych wspomnieniach, bardzo oszczędnych w szafowaniu przymiotnikami wartościującymi, piękne malarskie metafory. Beski opowiada o rodzinnej wsi rodziców, o Warwaryńcach, o niezwykłej karierze krawieckiej jego ojca, o niszczeniu przez okupantów Trembowli, zagładzie Żydów w tamtejszym getcie, wywózkach Polaków na Sybir i mordach banderowców na Polakach. Wspomina o tym, jak sam był nieraz na muszce ukraińskich nacjonalistów spod znaku Tryzuba, którzy mają na sumieniu tysiące niewinnych ofiar, zwłaszcza na Podolu i Wołyniu. Pisze też o okolicznościach, w jakich wyruszył z Trembowli wspólnie z bratem na Śląsk”. (Prof. Stanisław Sławomir Nicieja, w Słowie wstępnym)
| | |
| » Dlaczego drzewa przestały mówić? (2010.04.20 19:52) |
 Prezentujemy nowość autorstwa pani prof. Doroty Simonides Dlaczego drzewa przestały mówić? Ludowa wizja świata.
Książka wybitnej folklorystki zawiera opowieści ukazujące ludową wizję świata i odwieczne próby wyjaśniania tajemnic powstania ziemi, nieba, istnienia życia.
Czytając mądre i zabawne bajki i podania, Czytelnik dowiaduje się, jak to niegdyś ludzie szukali odpowiedzi na ważne dla nich pytania: dlaczego?, skąd?, jak?
| | |
| » Kresowe trójmiasto. Truskawiec-Drohobycz-Borysław (2009.06.30 13:22) |
 Kresowe trójmiasto. Truskawiec-Drohobycz-Borysław. Najnowsza książka Prof. Stanisława Nicieji będąca zapisem historii tych trzech niezwykłych miast tak bardzo różniacych się od siebie, a mimo to stanowiacych jeden organizm, w sumie liczący około 100 tysięcy mieszkańców. Ta książka to opowieść o tych ludziach, niestety, nie wszystkich, o ich świecie, też niestety, zatopionym jak mityczna Atlantyda.
| | |
| » Opolskie. Bliskie i piękne (2009.06.11 22:07) |
 „Cudze chwalicie, swego nie znacie…”
Książka Opolskie. Bliskie i piękne, zachęca do niezbyt odległych wędrówek i stara się udowodnić, że naprawdę nie ma miejsc, w których nie znaleźlibyśmy czegoś ciekawego, jakiejś osobliwości. Nie jest to klasyczny album fotografii ani wyczerpujące kompendium wiedzy o dokonaniach i walorach architektonicznych Opolszczyzny – są tu omówienia niektórych tylko obiektów, i to omówienia dość nietypowe, bo bez poetycznych opisów, reklamowej galanterii. Jesteśmy bowiem przekonani, że to, co ukazują fotografie, mówi więcej niż barwne pochwały.
| | |
